Εισαγωγή
Νοσογόνος παχυσαρκία ****************************
Επεμβάσεις Παχυσαρκίας
****************************
Sleeve γαστρεκτομή
Γαστρικός δακτύλιος ****************************
Γενικές Επεμβάσεις:
****************************
Λαπαροσκοπική Χειρουργική
Αιμοροΐδες
Γενικές Χειρουργικές Επεμβάσεις ****************************

Βιογραφικό
Χειρουργική - νοσηλευτική ομάδα
FAQ
Επικοινωνία
 

Γενικές Χειρουργικές Επεμβάσεις

 
Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε γενικά για επεμβάσεις χειρουργικής. Τα παρακάτω γραφόμενα αποτελούν μία γενική κατηγοριοποίηση χειρουργικών επεμβάσεων με γενικούς ορισμούς και περιγραφή για την κάθε χειρουργική επέμβαση.
Δημοφιλείς Γενικές Επεμβάσεις είναι οι παρακάτω:
  1. Επέμβαση Μαστού
  2. Επέμβαση Ήπατος
  3. Επέμβαση Επινεφριδίων
  4. Επέμβαση Πρωκτού
  5. Επέμβαση Ραγάδας Δακτυλίου
  6. Επεμβάσεις Χοληφόρων
  7. Επεμβάσεις Εντέρου
  8. Επέμβαση Θυρεοειδή

 
Ο Dr Ανεμούλης, ειδικεύεται σε πληθώρα επεμβάσεων όπως μαστού, θυρεοειδούς, στομάχου, παχυσαρκίας, αιμορροΐδων με αιχμή του δόρατος όλες τις επεμβάσεις όπου χρησιμοποιούνται οι τεχνικές της σύγχρονης λαπαροσκοπικής χειρουργικής. Επικοινωνία. Ενδεικτικές Πληροφορίες για τις χειρουργικές επεμβάσεις:  
 
1. Επέμβαση Μαστού:

Μια στις πέντε γυναίκες, εμφανίζει καλοήθη πάθηση του μαστού κάποια στιγμή στη ζωή της. Τα περισσότερα ψηλαφητά εξογκώματα «ογκίδια» (8 στα 10) στο μαστό είναι καλοήθη. Μπορεί να είναι μία κύστη που περιέχει υγρό ή ένα ινοαδένωμα (υπερβολική ανάπτυξη ινώδους ιστού) και μπορούν να θεραπευτούν με μεγάλη ευκολία. Αν εσείς ψηλαφίσετε τυχαία ένα εξόγκωμα κατά την αυτοεξέταση, επειδή δεν μπορείτε να καταλάβετε αν αυτό είναι καλοήθες ή κακόηθες πρέπει απαραιτήτως να συμβουλευθείτε το γιατρό σας το συντομότερο δυνατό. Οι τρόποι αντιμετώπισης διακρίνονται σε 2 κατηγορίες:
1. Τοπική θεραπεία που έχει σκοπό να αντιμετωπίσει τον όγκο χωρίς να επηρεάσει το υπόλοιπο σώμα και περιλαμβάνει την χειρουργική εκτομή και την ακτινοθεραπεία.
2. Συστηματική θεραπεία κατά την οποία χορηγούμε μέσω της κυκλοφορίας του αίματος ή από το στόμα φάρμακα ώστε να αντιμετωπισθούν τα καρκινικά κύτταρα που πιθανώς έχουν διασκορπιστεί έξω από τον μαστό και περιλαμβάνει την ορμονοθεραπεία και την χημειοθεραπεία.
 

Επικοινωνήστε εδώ με τον Dr Ανεμούλη για περισσότερες πληροφορίες. Πατήστε ΕΔΩ.

2. Χειρουργική Επέμβαση Ήπατος:
Το ήπαρ είναι βασικό όργανο του οργανισμού με πολλές λειτουργίες. Είναι υπεύθυνο για τη σύνθεση των περισσοτέρων πρωτεϊνών του ορού, για το μεταβολισμό των θρεπτικών συστατικών και των φαρμάκων, καθώς και για την αδρανοποίηση και την απέκκριση των ενδογενών τοξινών και των εξωγενών ουσιών (π.χ. φαρμάκων). Ο σημαντικός του ρόλος στην ομοιόσταση του οργανισμού έχει ως αποτέλεσμα τον αυξημένο περιεγχειρητικό κίνδυνο στους ασθενείς με διαταραγμένη ηπατική λειτουργία. Οι κυριότερες χειρουργικές παθήσεις του ήπατος αφορούν την ανάπτυξη νεοπλασμάτων καλοηθών ή κακοηθών. Οι συχνότεροι καλοήθεις όγκοι του ήπατος είναι τα αιμαγγειώματα, ηεστιακή οζώδης υπερπλασία, τα αδενώματα και η αναγεννητική οζώδης υπερπλασία. Όλες αυτές οι καταστάσεις αντιμετωπίζονται ως επι το πλείστο, με χρήση ελάχιστα παρεμβατικής χειρουργικής, με χρησιμοποιώντας τη λαπαροσκοπική ή τη ρομποτική ιατρική ή και σε συνδυασμό με τεχνικές εμβολισμού, προσφέροντας ανώδυνη και αποτελεσματική θεραπεία. Οι συχνότεροι κακοήθεις όγκοι του ήπατος είναι μεταστατικής αιτιολογίας, ενώ ακολουθούν αυτοί που ξεκινάν απο το ήπαρ (πρωτοπαθείς). Γενικά σε μικρούς καρκινικούς όγκους μπορούμε με άνεση να εφαρμόσουμε τη λαπαροσκοπική χειρουργική, πετυχαίνοντας είτε την εκτομή της παθολογικής περιοχής είτε καταστροή της με χρήση ραδιοκυμάτων, σε πολυεστιακή νόσο. Αντίθετα σε περιπτώσεις εκτεταμένων νεοπλασμάτων που απαιτούν την εκτεταμένη αφαίρεση τμημάτων του οργάνου, προτιμάται η ανοιχτή χειρουργική, που προς το παρόν υπερτερεί στους μεγάλους καρκίνους του ήπατος.
 
3. Επέμβαση Επινεφριδίων.
Οι παθήσεις των επινεφριδίων είναι σχετικά σπάνιες και η πλειοψηφία αυτών είναι καλοήθεις υπερλειτουργικοί όγκοι. Οι κακοήθειες ευτυχώς είναι σπάνιες και δύσκολα αντιμετωπίσιμες. Τα συμπτώματα που προκύπτουν από την υπερβολική έκκριση των επινεφριδιακών ορμονών σχετίζονται με το είδος του όγκου που αναπτύσσεται, με το μέγεθος και την εκκριτική του ικανότητα. Έτσι τα κύρια συμπτώματα είναι υπέρταση, ταχυκαρδία, χαρακτηριστική παχυσαρκία, σακχαρώδης διαβήτης, ανωμαλίες του κύκλου στις γυναίκες, λέπτυνση του δέρματος, ραγάδες και άλλα στο σύνδρομο Cushing  και η αύξηση της αρτηριακής πίεσης στο φαιοχρωμοκκύτωμα  και στο αλδοστερόνωμα . Υπάρχουν επίσης οι μη λειτουργικοί όγκοι (4) των επινεφριδίων που αναπτύσσονται και μεγαλώνουν σιωπηλά και διαγιγνώσκονται σε τυχαίο εργαστηριακό έλεγχο (υπερηχογράφημα, αξονική ή μαγνητική τομογραφία). Οι πλειοψηφία των ογκιδίων που είναι μικρού μεγέθους και παραμένουν στάσιμοι συνήθως είναι καλοήθεις, ενώ αυτά που εξελίσσονται ραγδαία ή μεγαλώνουν απότομα μπορούν να είναι καρκίνος  του φλοιού των επινεφριδίων.
Επινεφριδεκτομή
Η χειρουργική αφαίρεση του επινεφριδίου ονομάζεται επινεφριδεκτομή και αποτελεί την θεραπευτική αντιμετώπιση των όγκων των επινεφριδίων.Η επινεφριδεκτομή μπορεί να γίνει με τρεις διαφορετικούς τρόπους ανάλογα με το μέγεθος του όγκου και τη φύση της νόσου. Λαπαροσκοπική επινεφριδεκτομή: Με την τεχνική αυτή επιτυγχάνεται η ανεύρεση, αποκόλληση και αφαίρεση του παθολογικού επινεφριδίου από 3 ή 4 οπές του 1 εκ. απ’ όπου εισέρχονται η κάμερα και τα διάφορα λαπαροσκοπικά εργαλεία. Η παρακολούθηση των κινήσεων γίνεται μέσω μόνιτορ και μετά την αποκόλληση του ο όγκος τοποθετείται μέσα σε μια σακούλα και αφαιρείται συνήθως από τον ομφαλό. Η επέμβαση διαρκεί περίπου 2 – 3 ώρες, ο πόνος είναι ελάχιστος, η νοσηλεία περιορίζεται σε 3 ημέρες και η επάνοδος στην εργασία σε μία εβδομάδα. Η τεχνική αυτή έχει εφαρμογή σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις με όγκο του επινεφριδίου μέχρι ένα ορισμένο μέγεθος.
Ανοιχτή επινεφριδεκτομή
Η αφαίρεση του παθολογικού επινεφριδίου γίνεται από την κοιλιά με κάθετη ή διαγώνια τομή περίπου 20 εκ., στη συνέχεια απωθούνται τα όργανα που σκεπάζουν το επινεφρίδιο και αφαιρείται αυτό με τον όγκο του μετά από τις απαραίτητες απολινώσεις των αγγείων και τέλος το χειρουργικό τραύμα κλείνεται κατά στρώματα. Η νοσηλεία διαρκεί περίπου 5 – 7 ημέρες και ο ασθενής επανέρχεται στις δραστηριότητες του ένα μήνα μετά την εγχείρηση. Συνήθως η επέμβαση είναι κάπως επώδυνη εξαιτίας της μεγάλης τομής στο κοιλιακό τοίχωμα, η κινητικότητα του εντέρου αποκαθίσταται μετά την 3-4 ημέρα και ο ασθενής πρέπει να απέχει από την έντονη σωματική άσκηση για περίπου 3 μήνες προς αποφυγή μετεγχειρητικής κήλης. Η προσπέλαση αυτή έχει ένδειξη σε περιπτώσεις με μεγάλους λειτουργικούς όγκους καθώς και όταν υπάρχει μεγάλη υποψία επινεφριδιακού καρκινώματος.
Οπίσθια προσπέλαση
Με τη μέθοδο αυτή είναι εφικτή η αφαίρεση του ενός ή και των δύο επινεφριδίων ταυτόχρονα. Η τομή(ές) είναι στη ράχη του αρρώστου και είναι απαραίτητη η αφαίρεση της 12της πλευράς για να εκτεθεί με ασφάλεια το παθολογικό επινεφρίδιο. Η διάρκεια της νοσηλείας είναι 3-5 ημέρες, ο πόνος είναι περιορισμένος και η επάνοδος στις σύνηθες δραστηριότητες γίνεται σε 15 ημέρες. Με την τεχνική αυτή δεν υπάρχει πιθανότητα να δημιουργηθεί μετεγχειρητική κήλη. Η προσπέλαση αυτή χρησιμοποιείται συνήθως στη νόσο Cushing για την ταυτόχρονη αφαίρεση των δύο υπερπλαστικών επινεφριδίων.
 
4. Επέμβαση Πρωκτού:
Οι συνηθέστερες χειρουργικές παθήσεις της περιοχης του πρωκτου και του περινέου είναι η κύστη κόκκυγα, οι αιμορροιδες, η ραγαδα του δακτυλίου, το παραεδρικό απόστημα και το παραεδρικό συρίγγιο. Είναι παθήσεις ιδιαίτερα συχνές, που απασχολούν ιδιαίτερα μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Οι παθήσεις αυτές ενω δεν είναι απειλητικές για τη ζωή, προκαλούν πολύ συχνά έντονες ενοχλήσεις και η ανατομική τους εντόπιση τις καθιστά δύσκολα ανεκτές από την πλειονότητα των ασθενών.
Κύστη Κόκκυγα: χρόνια φλεγμονή του δέρματος της μεσογλουτιαίας πτυχής, οπου δημιουργείται απο εισχώρηση τριχών μέσα στο δέρμα, προκαλώντας με αυτό τον τρόπο χρόνιο απόστημα στην περιοχή.Εμφανίζεται συχνότερα σε νέους τριχωτούς ασθενείς, ειδικότερα τους υπέρβαρους. Εκδηλώνεται αρχικά ως μια επώδυνη διόγκωση που αργότερα μεταπίπτει σε χρόνιο απόστημα με εκροή δύσοσμου πυο-αιματηρού υγρού. Η θεραπεία είναι αποκλειστικά χειρουργική. Εκτελείται ολική εκτομή του αποστήματος και των γύρω απ'αυτό συριγγίων. Η επέμβαση γίνεται με τοπική αναισθησία και συνήθως απαιτείται ολιγόωρη νοσηλεία. Η επέμβαση εκτελείται τόσο με τη χρήση των κλασσικών μεθόδων, όσο και με την εφαρμογή Laser και ραδιοκυμάτων. Κατά την μετεγχειρητική περίοδο εκτελούνται συχνές αλλαγές ώστε να διατηρηθεί καθαρό το τραύμα και τελικά να επουλωθεί σε 2-3 εβδομάδες.
 
5. Επέμβαση σε Ραγάδα Δακτυλίου:
Είναι μια γραμμοειδής, επώδυνη διάβρωση του πρωκτικού σωλήνα που εκτείνεται μέχρι τις εσωτερικές ίνες του έσω σφιγκτήρα του πρωκτού. Εμφανίζεται τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Η ραγάδα εκδηλώνεται με έντονο πόνο αμέσως μετά την κένωση, ο οποίος μπορεί να διαρκέσει αρκετές ώρες, ενώ κάποιες φορές μπορεί και να συνοδεύεται από αιμορραγία . Η χειρουργική επέμβαση γίνεται με τη χρήση Laser ή ραδιοκυμάτων, μέθοδοι που επιτρέπουν την αναίμακτη αντιμετώπιση της ραγάδας. Εκτός απο την εκτομή της ραγάδας γίνεται και μερική πλάγια έσω σφιγκτηροτομή, η οποία καταργεί τον χρόνιο σπασμό του σφιγκτήρα, διευκολύνει την ταχεία επούλωση και συμβάλλει στην αποφυγή των υποτροπών. Η επέμβαση είναι σύντομη και ο ασθενής επιστρέφει στην καθημερινότητα του την επόμενη μέρα.
Παραεδρικό Απόστημα και Συρίγγιο:
Το παραεδρικό απόστημα δημιουργείται οταν σχηματιστεί μια μικρή ρήξη του αυλού του τελικού τμήματος του εντέρου κοντά στον πρωκτό. Αποτέλεσμα αυτού είναι η δημιουργία μια σηπτικής συλλογής τοπικά, που μετατρέπεται άμεσα σε απόστημα. Εκδηλώνεται με έντονο πόνο,πυρετό ερυθρότητα και συλλογή πύου γύρω από την περιοχή του πρωκτού και είναι αποτέλεσμα έντονης μικροβιακής φλεγμονής. Αν δεν αντιπετωπιστεί σωστά μπορεί να οδηγήσει σε συρίγγιο ή και σε γάγγραινα της περιπρωκτικής περιοχής. Η θεραπεία του παραεδρικού αποστήματος είναι αποκλειστικά χειρουργική και περιλαμβάνει τη διάνοιξη και παροχέτευση του.
Το Παραεδρικό Συρίγγιο είναι η επικοινωνία μεταξύ του εντέρου και του δέρματος, η οποία συνήθως εκδηλώνεται με εκροή πύου απο το δερματικό στόμιο. Το Παραεδρικό Συρίγγιο εμφανίζεται σχεδόν πάντα σε έδαφος παραεδρικού αποστήματος που δεν έχει αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά. Η θεραπεία του συριγγίου είναι αποκλειστικά χειρουργική και περιλαμβάνει την πλήρη αναγνώριση της πορείας του συριγγίου, με εκτομή τόσο του έσω και του έξω στομίου, όσο και της ενδιάμεσης πορείας αυτού.
 
6. Επεμβάσεις Χοληφόρων (Χολή)
Χοληφόρο δένδρο είναι το σύνολο των αυλοφόρων σχηματισμών εντός και εκτός ήπατος, που μεταφέρουν τη χολή προς το έντερο, με σκοπό την καλύτερη πέψη των τροφών. Οι συχνότερες παθήσεις των χοληφόρων σχετίζονται με τη δημιουργία λίθων σε αυτά, μάλιστα κατα συντριπτική πλειοψηφία στη χοληδόχο κύστη. Εντός της χοληδόχου κύστης δημιουργούνται συχνά λίθοι που προκαλούν έντονο πόνο στην περιοχή του δεξιού υποχονδρίου, αλλά και πολλές φορές φλεγμονώδεις επιπλοκές όπως χολοκυστίτιδα. Επιπλέον, αν κάποιος λίθος μετακινηθεί εκτός αυτής, είναι πιθανό να δημιουργήσει απόφραξη του χοληφόρου δένδρου με επακόλουθη δυσλειτουργία του ήπατος, αλλά και πρόκληση παγκρεατίτιδας. Για τη θεραπεία της χολολιθίασης εφαρμόζεται η λαπαροσκοπική και ρομποτική χειρουργική, αφού ουσιαστικά οι ανοικτές επεμβάσεις έχουν καταργηθεί. Η εφαρμογή αυτών των τεχνικών έχει απλοποιήσει την επέμβαση της χολοκυστεκτομής, κάνοντας την ανώδυνη και περιορίζοντας τη διάρκεια νοσηλείας σε 1 ήμερα. Στις περιπτώσεις νεοπλασματικών παθήσεων των χοληφόρων, εφαρμόζονται συνήθως σύνθετες χειρουργικές επεμβάσεις, σχεδόν πάντα με ανοιχτή προσπέλαση που έχουν ως σκοπό την αφαίρεση του παθολογικού τμήματος των χοληφόρων, την εκτροπή της χολής από τη φυσιολογική της πορεία και την παροχέτευσή της προς το έντερο διαμέσων χολοπεπτικών αναστομόσεων.
 
7. Επεμβάσεις Εντέρου
Λεπτό Έντερο:
Οι χειρουργικές παθήσεις του λεπτού εντέρου είναι αναλογικά πολύ λιγότερες απο αυτές του παχέος εντέρου. Οι συχνότερες καλοήθεις παθήσεις αφορούν την ύπαρξη φλεγμαίνουσας μεκελείου απόφυσης, τις περιπτώσεις εσωτερικών ή τοιχωματικών κοιλών (προκαλούν απόφραξη και ειλεό), τους διάφορους καλοήθεις όγκους (σπάνιοι) και τις φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου, όπως η νόσος του Crohn. Οι κακοήθεις παθήσεις του λεπτού εντέρου είναι σχετικά σπάνιες και αφορούν σπάνιες μορφές εντερικών καρκινωμάτων. Το σύνολο των προαναφερθέντων παθήσεων αντιμετωπίζεται με τη χρήση λαπαροσκοπικής και ρομποτικής ιατρικής, προσφέροντας ιδιαίτερα αποτελεσματικές αλλά και ελάχιστα παρεμβατικές χειρουργικές θεραπευτικές προσεγγίσεις.
Παχύ Έντερο:
Οι χειρουργικές παθήσεις του παχέος εντέρου είναι πολύ πιο συχνές απο αυτές του λεπτού. Ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι ο τρίτος πιο συχνός καρκίνος και ευθύνεται για μεγάλο αριθμό θανάτων ετησίως. Πολλές είναι και οι καλοήθεις παθήσεις που απαιτούν χειρουργική επέμβαση, όπως οι πολύποδες, τα εκκολπώματα καθώς και διάφορες φλεγμονώδεις παθήσεις. Ο καρκίνος του παχέος εντέρου αντιμετωπίζεται με λαπαροσκοπική και ρομποτική χειρουργική. Η ίδια ελάχιστα παρεμβατική χειρουργική εφαρμόζεται και για την αντιμετώπιση των καλοηθών παθήσεων του παχέος εντέρου, προσφέροντας με αυτόν τον τρόπο συνολικά την πιο σύγχρονη χειρουργική προσέγγιση των παθήσεων του παχέος εντέρου.
 
8. Επεμβάσεις Θυρεοειδή
O θυρεοειδής και η λειτουργία του:
O θυρεοειδής βρίσκεται κάτω από το «μήλο του Aδάμ» (επικάθεται στην τραχεία), και αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους αδένες του ανθρώπινου σώματος. Ο Θυρεοειδής αδένας παράγει ποσότητα σημαντικών ορμονών για τον οργανισμό, οι οποίες ρυθμίζουν το μεταβολισμό (θυροξίνη, T3 ). Oι ορμόνες που παράγει είναι σημαντικές για όλους τους ιστούς.
Oι παθήσεις που τον απειλούν:
Oι κυριότερες παθήσεις που απειλούν τον Θυρεοειδή είναι ο υποθυρεοειδισμός και ο υπερθυρεοειδισμός. O υποθυρεοειδισμός προκαλείται από μία διαταραχή στη λειτοργία του Θυρεοειδή αδένα, όταν δηλαδή ο αδένας υπολειτουργεί και παράγει μικρότερες ποσότητες ορμονών από αυτές που χρειάζεται ο οργανισμός, και υπάρχει ο υπερθυρεοειδισμός στην αντίπερα όχθη, όταν δηλαδή ο αδένας παράγει μεγαλύτερες ποσότητες ορμονών από αυτές που έχει ανάγκη. Όταν κάποιος πάσχει από υπερθυρεοειδισμό συνήθως εκδηλώνει ταχυκαρδίες, αϋπνία, νευρικότητα, τρέμουλο στα χέρια και απώλεια βάρους, λόγω αύξησης του μεταβολικού του ρυθμού. Aν κάποιος υποφέρει από υποθυρεοειδισμό, μπορεί να έχει τα ακόλουθα συμπτώματα: υπνηλία, αύξηση του βάρους, αίσθημα κόπωσης, οιδήματα γύρω από τα μάτια, δυσκοιλιότητα και μείωση του μεταβολικού ρυθμού. Eκτός από τις διαταραχές στη λειτουργία του αδένα, υπάρχουν ακόμη και ορισμένες ανατομικές ανωμαλίες του θυρεοειδούς. Τέτοιες είναι η διόγκωσή του, δηλαδή η λεγόμενη βρογχοκήλη ή η παρουσία όζων, που είναι μικροί όγκοι (είτε καλοήθεις είτε κακοήθεις). Oι παθήσεις του θυρεοειδούς τις περισσότερες φορές είναι αυτοάνοσες, οφείλονται δηλαδή σε αντισώματα που ο ίδιος ο οργανισμός παράγει κατά του εαυτού του.
Πότε να κάνω εγχείρηση θυρεοειδή;
Απάντηση:Όταν υπάρχουν κακοήθεις όζοι, οι οποίοι συνιστούν μικρές διογκώσεις στο θυρεοειδή, που ορισμένες φορές περιέχουν υγρό. Σπάνια πιέζουν τα λαρυγγικά νεύρα και προκαλούν βραχνάδα, ορισμένες φορές μάς δυσκολεύουν όταν καταπίνουμε. Συνήθως οι όζοι του θυρεοειδούς είναι καλοήθεις). Tις περισσότερες φορές γίνονται τυχαία αντιληπτοί από μία ψηλάφηση του γιατρού. Oι πιθανότητες να είναι κακοήθεις αυξάνονται όμως αν ο όζος είναι μεγαλύτερος από το φυσιολογικό δηλαδή πάνω από 2 εκ., και αν μεγαλώνει γρήγορα. Στην περίπτωση που διαγνωστεί κακοήθης όζος στον αδένα, οι ειδικοί συμβουλεύουν ότι πρέπει να αφαιρεθεί, είτε είναι όζος είτε βρίσκεται στον αδένα. Aν υπάρχει πολύ μεγάλος όζος, ανεξάρτητα από το αν είναι κακοήθης ή όχι, οι ειδικοί συστήνουν ότι πρέπει να γίνεται εγχείρηση για την αφαίρεσή του. Συνήθως, η εγχείρηση προτείνεται να γίνει για αφαίρεση όζων που ξεπερνούν τα 5 εκατοστά. Όταν υπάρχει υποψία κακοήθειας είτε μετά από παρακέντηση του όζου είτε από τις υπόλοιπες εργαστηριακές εξετάσεις, τότε και πάλι θα πρέπει να αφαιρείται ο αδένας. Τα φάρμακα δε βοηθάνε πάντοτε. Aν υπάρχει υπερθυρεοειδισμός, ο οποίος δεν ελέγχεται εύκολα με τη φαρμακευτική αγωγή ή υποτροπιάζει, οι ειδικοί συστήνουν μερικές φορές επέμβαση, ειδικά στην περίπτωση όπου δεν υπάρξει βελτίωση μετά από 1 ή 2 έτη θεραπείας.. Συχνά μάλιστα επειδή τα φάρμακα για τον έλεγχο του υπερθυρεοειδισμού έχουν παρενέργειες (π.χ. ταχυκαρδίες), οι ειδικοί προτιμούν τη λύση της εγχείρησης, ανάλογα φυσικά με την περίπτωση. Η εγχείρηση είναι σχετικά εύκολη και ο ασθενής δεν χρειάζεται να μείνει για μεγάλο διάστημα στο νοσοκομείο (το ανώτερω δύο ημέρες). Όταν γίνεται από έμπειρο γιατρό, το ποσοστό επιτυχίας μπορεί να φθάσει το 100%.
Ποιες επιπλοκές μπορεί να παρουσιαστούν μετά την εγχείρηση; Oι επιπλοκές μετά την επέμβαση είναι λίγες εώς μηδαμηνές. Oι πιο συνηθισμένες είναι ο τραυματισμός των παραθυρεοειδών αδένων, που βρίσκονται πολύ κοντά στον αδένα. Oι αδένες αυτοί εκκρίνουν μία ορμόνη, την παραθορμόνη, που είναι υπεύθυνη για την ισορροπία του ασβεστίου στον οργανισμό. Για το λόγο αυτό μπορεί μετά την εγχείρηση να χορηγηθούν υποκατάστατα ασβεστίου για δύο βδομάδες, αν η βλάβη στους αδένες αυτούς είναι παροδική ή και εφ’ όρου ζωής, αν είναι μόνιμη. Aκόμη πιο σπάνια μπορεί να προκληθεί παροδική βραχνάδα στη φωνή.
 
Επιστροφή στη κορυφή της Σελίδας
  1. Επέμβαση Μαστού
  2. Επέμβαση Ήπατος
  3. Επέμβαση Επινεφριδίων
  4. Επέμβαση Πρωκτού
  5. Επέμβαση Ραγάδας Δακτυλίου
  6. Επεμβάσεις Χοληφόρων
  7. Επεμβάσεις Εντέρου
  8. Επέμβαση Θυρεοειδή

Βρείτε Πληροφορίες για Επεμβάσεις:Αιμορροΐδες,Λαπαρασκοπική

    Για οποιαδήποτε άλλη πληροφορία, παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας.